"Bajesmoe"

Cocaïne maakt je gevoelloos, maakt dat je overal schijt aan krijgt. Dat waar je last van hebt, voel je even niet. Ik ben 10 jaar flink verslaafd geweest en het heeft gemaakt dat ik mezelf niet was. Ik had verkeerde vrienden en dingen gedaan die ik niet had moeten doen. Ik heb mensen dingen laten doen waar ik me nu kapot voor schaam. Ik weet niet precies welke schade ik heb aangericht, maar wel dat ik emotionele schade heb aangericht en daar heb ik het moeilijk mee. Daar zal ik op de een of andere manier mee in het reine moeten zien te komen.

Mijn jeugd heeft zich in twee landen afgespeeld, want op mijn tiende verhuisde ik vanuit Zuid-Amerika met mijn moeder naar Nederland om bij mijn stiefvader te gaan wonen. Ik moest erg wennen aan de taal en het land en op mijn 14^de ging ik terug. Ik leerde een meisje kennen en ze raakte zwanger. Op mijn 15^de was ik al vader. Ze kwam bij mij en mijn familie wonen, omdat ze door haar moeder uit huis was gezet. Ik rookte in die tijd wiet en dreigde in de problemen te komen waardoor mijn stiefvader mij weer naar Nederland haalde. Mijn vriendin en dochter gingen mee, maar zij konden hier niet aarden. Na twee jaar gingen zij terug. Ik was in een klap mijn gezin kwijt en ik kon daar niet mee omgaan. Het verdriet en verlies was te groot. Ik ben toen cocaïne gaan gebruiken.

Ik ben bajes-moe. Ik heb veel vast gezeten en in het begin was het nog spannend. Nu zijn het vooral de sleur en regels die me tegenstaan. Ik zou nu eigenlijk in behandeling moeten zijn voor verslaving, maar door de Corona-crisis ligt alles stil. Ik zag uit naar die behandeling, want ik wil vooruit. Het probleem met afkicken is dat ik moet gaan voelen wat te pijnlijk is. Herbeleven wat ik wil vergeten. Ik wil leren omgaan met mijn gevoelige natuur, want ik voel gigantisch veel. Als iemand iets kwetsend zegt dan kan ik daar dagen last van hebben. Ik wil een ander niet kwetsen en houd dan dingen voor me, waar ik dan ook weer onder gebukt ga. Ook als ik zie dat jongens verdriet hebben, dan voel ik dat en lijd met ze mee. Ik moet daar iets mee, want ik wil mijn leven op orde krijgen zonder drugs. Eerst voor mezelf, maar ook voor mijn ouders en met name mijn stiefvader. Hem zo bedanken voor alles wat hij voor me betekent.  

Foto: Monica Prigge-Hulst