Moeilijk te peilen

"Mijn vader zat in het criminele circuit en heeft tijdens mijn jeugd veel vastgezeten. Ondanks dat kreeg ik als oudste van drie kinderen veel mee van wat hij deed. Hij nam me bijvoorbeeld mee naar cafés waar bepaalde deals werden gesloten en gaf uitleg over hoe het zaken doen werkte. Ik raakte zo al jong vertrouwd met een manier van leven die maatschappelijk niet geaccepteerd is. Mijn vader deed het voor het geld, maar als je het blijft doen ook als het niet meer nodig is, dan speelt er ook iets anders. Ik denk dat de kick, de spanning die deze manier van leven met zich meebrengt, meespeelde. Mijn moeder was volledig op de hoogte van hoe mijn vader zijn geld verdiende en heeft daarmee ingestemd. Ze heeft daarvoor een hoge prijs betaald, want ze kwam om bij de liquidatie van mijn vader. Ik was als jongvolwassene in één klap mijn ouders kwijt. Ook al slijt het verdriet met de jaren vergeten doe je het nooit. Mijn broertje en zusje zijn een stuk jonger dan ik en de dood van onze ouders heeft grote impact op hun levens gehad. Zeker met mijn zusje heb ik een sterke band. Ik was aanwezig bij haar geboorte, want mijn vader zat toen vast en mijn moeder wilde graag dat ik en haar moeder aanwezig waren bij de bevalling. Ik was toen twaalf jaar en we waren een hecht gezin, maar gesloten naar de buitenwereld. De Corona-crisis heeft voor mij vooral veel voordelen gehad, want ik kan nu op cel met mijn broertje en zusje video-bellen. Ze wonen in het buitenland en ik heb ze niet alleen eindelijk weer eens gezien, maar ook hun omgeving en daarmee iets van hun leven.

Ik weet dondersgoed dat de keuzes die mijn vader en ik hebben gemaakt ingaan tegen wat maatschappelijk aanvaardbaar is en ieder moet daar het zijne maar van denken. Ik weet dat vastzitten één van de consequenties is van mijn handelen en daar huil ik niet om. Ik ga ook niet bij de pakken neer zitten. Ik leef in het ‘hier en nu’ en kijk niet te ver in de toekomst, zeker niet tijdens de Corona-crisis. Ik ben bijna vijftig jaar en blijkbaar is ‘bajesklant’ wat ik geworden ben. Dat is blijkbaar wie ik ben na 5 jaar jeugddetentie en 26 jaar Justitie. Ik had namelijk ook ooit een goede baan, een leuke vriendin met wie ik 3x per week uit eten kon, maar toch heb ik gekozen om de spanning op te zoeken. Het spel te spelen waarbij ik probeerde de autoriteiten te slim af te zijn. In de Tbs-kliniek waar ik heb gezeten, verbaasde men zich erover dat ik ondanks mijn vele talenten en hoge intelligentie toch altijd weer voor het criminele pad koos. Ook vonden ze me moeilijk te peilen, maar ik vind zelf dat ik in dit stuk al heel veel van mezelf heb bloot gegeven. Ik houd privé zoveel mogelijk gescheiden van het leven in de bajes. Echt open ben ik alleen bij familieleden. Alleen zij kennen mij echt."

Foto's: Monica Prigge-Hulst